De eerste schooldag voor Katie. Wellicht de eerste van zo'n 20 jaar. Gelukkig kan ze nog niet aftellen. Als ouder krijg je toch een krop in de keel als ze weent bij het doorgaan. En als ze niet weent ook, want dan voel je je weer iets minder 'nodig'. En dat is toch een gevoel waar elke ouder op den duur aan verslaafd raakt. Wat er ook van zij, ze vond het fijn vandaag en ze is flink geweest volgens de juf. We hebben er dan ook weken van tevoren naar toe geleefd. Je mag er tekenen. Je mag er in de zandbak spelen. Je mag er schilderen. Je mag er dansen. Je mag er naar verhaaltjes luisteren. Je krijgt een fonkelnieuwe brooddoos, drinkbeker, boekentas... Welk kind vindt dat nu niet fijn?

We zijn benieuwd wat de tweede dag zal brengen. Want ditmaal zal ze ten volle beseffen dat moeke, vake en kleine broer haar alleen maar komen afzetten. En dat we na een kwartiertje een kusje geven en verdwijnen. Wellicht zal ze onze rokken (lees: broekspijpen) ditmaal niet zo snel loslaten.