Op de provincieraad van 9 december 2009 bracht ik mijn motie over de diabolotaks naar voren. In het kort: ze werd onontvankelijk verklaard door de meerderheidspartijen omdat het "een publiek-private-samenwerking" betrof. Met andere woorden... aangezien er een privé-bedrijf bij betrokken was zouden we er geen uitspraken over mogen doen. Dat is natuurlijk pure quatsch. Moties kunnen eigenlijk niet om inhoudelijke argumenten onontvankelijk verklaard worden. Feit dat de meerderheid dit tóch deed kan meerdere redenen hebben. Ofwel wilde CD&V haar voogdijminister niet publiekelijk desavoueren. Ofwel vond een meerderheidspartij dat wij gelijk hadden en een andere niet niet. Aangezien de meerderheid altijd met één stem wil spreken, kozen ze ervoor zich niet over de grond van de zaak uit te spreken. Door de motie onontvankelijk te verklaren, kon er niet over de inhoud gediscussieerd worden.

Het valt toch op dat moties die door de meerderheid worden ingediend, veel sneller worden goedgekeurd dan moties vanuit de oppositie.

Uiteindelijk doet het er natuurlijk allemaal niet veel toe hoe wij in de provincie staan tegenover die taks. Het is een federale bevoegdheid om die regeling aan te passen. Een motie heeft louter een signaalfunctie. Een signaal dat het provinciebestuur merkelijk niet wil geven.