Sterk staaltje hypocrisie in de media dit weekend. Voorlopig gun ik Wickmayer nog het voordeel van de twijfel. En, ja, die straf is hard voor een administratieve slordigheid. Maar hoe moeten we anders het kaf van het koren scheiden. Iedereen wil een cleane sport. De sporters op kop. Ze willen dat de meest getalenteerde de wedstrijd wint. Niet de meest gedopeerde. Toch?

Dan is het de logica zelve dat we het ontduiken van de controles gelijkstellen met positieve controles?! Wickmayer verdedigt zich met het argument dat men van een 18-jarige niet kan verwachten dat zij de dopingwet van buiten kent. Maar dat verwacht toch ook niemand? Ze moet alleen laten weten waar ze zich bevindt, via het internet of met een sms'je. Zo moeilijk is dat toch niet voor iemand die omringd is door een heus team?! Ik verwacht van een 12-jarige ook niet dat hij de hele verkeerscode van buiten kent. Maar bijvoorbeeld wel dat hij aan de rechterkant van de baan rijdt.

De fouten van Wickmayer zijn echter nog te vergoeilijken. Iedereen maakt wel eens een fout. De hypocrisie waar ik op doel zijn de reacties van de voormalige en huidige ministers van sport Anciaux (sp.a) en Muyters (N-VA). De eerste vindt de straf onrechtvaardig. De tweede wil de slachtoffers zelfs financieel bijstaan in de beroepsprocedure? Komaan, zeg! Is die wel goed bij zijn hoofd? Hij gaat dus een uitspraak van zijn eigen administratie - want daar komt het op neer - aanvechten? Als hij de regels te streng vond, waarom heeft hij dan niet eerder gelobbyd voor een versoepeling? Hij moet zich ook niet verschuilen achter feit dat Brussel en Wallonië voorlopig niet op dezelfde manier optreden. In deze materie zijn zij net zo goed buitenland als Argentinië of Australië. Het is toch niet omdat China de mensenrechten niet respecteert, dat wij het ook niet meer hoeven te doen?

Een minister die zijn eigen principes laat vallen, omdat het slachtoffer van de dag toevallig een publiekslieveling is? Dat is plat populisme. Wat doe je dan met al die sporters die in het verleden gestraft zijn voor dezelfde nonchalance? Of meten we met twee maten en twee gewichten als het gaat om de publiekslieveling?