30

Na één enkele week zijn we al 'anciens' in het leven van ouders met schoolgaande kinderen. Zelfs de luizen-waarschuwing hebben we al gekregen.

De eerste schooldag voor Katie. Wellicht de eerste van zo'n 20 jaar. Gelukkig kan ze nog niet aftellen. Als ouder krijg je toch een krop in de keel als ze weent bij het doorgaan. En als ze niet weent ook, want dan voel je je weer iets minder 'nodig'. En dat is toch een gevoel waar elke ouder op den duur aan verslaafd raakt. Wat er ook van zij, ze vond het fijn vandaag en ze is flink geweest volgens de juf. We hebben er dan ook weken van tevoren naar toe geleefd. Je mag er tekenen. Je mag er in de zandbak spelen. Je mag er schilderen. Je mag er dansen. Je mag er naar verhaaltjes luisteren. Je krijgt een fonkelnieuwe brooddoos, drinkbeker, boekentas... Welk kind vindt dat nu niet fijn?

We zijn benieuwd wat de tweede dag zal brengen. Want ditmaal zal ze ten volle beseffen dat moeke, vake en kleine broer haar alleen maar komen afzetten. En dat we na een kwartiertje een kusje geven en verdwijnen. Wellicht zal ze onze rokken (lees: broekspijpen) ditmaal niet zo snel loslaten.

Wij wonen langs een spoorweg. Niet minder dan 6 lijnen passeren langs onze achterdeur. De hogesnelheidstrein naar Duitsland zoeft voorbij het raam, met de Parkabdij op de achtergrond. Een plezier om naar te kijken. Om naar Leuven-centrum te fietsen, nemen we doorgaans de fietsbrug, parallel met de Tiensesteenweg. Je kan er letterlijk een trein overrijden. Op dit ogenblik voert elke trein een wervelwind aan stuifnseeuw achter zich aan. Een streling voor het oog.

Tegen jan en alleman verkondigde ik vroeger dat de spoorlijn van Leuven naar Louvain-la-Neuve volgens mij de mooiste van het land was. Tot de ramp in Pecrot. Plots bekijk je alles door een andere bril. En nu opnieuw. Frontale botsing in Buizingen. 18 doden. Telkens een trein uit Leuven.

Morgen moet ik de trein nemen naar Koksijde. 2 uur en 20 minuten voor de heenreis en evenveel terug. Vijf uur op de trein. Hopelijk vind ik wat afleiding in een goed boek. Want mijn gedachten zullen toch uitgaan naar al die doden en gewonden.

Nog geen jaar oud en apetrots dat hij al kan lopen. Benjamin wandelt door het hele huis. Valt op zijn poep en zegt "boem". Krabbelt terug overeind. Grijpt twee ratels op van de grond zonder om te vallen. Schudt hen op het ritme van moekes gezang. Waggelt daarna weer verder. Hobbelt grote zus achterna. Hij geniet ervan. En wij genieten van hem.

Elke laatste donderdag van de maand organiseert EVA (Ethisch Vegetarisch Alternatief) een veggie eetcafés in het Geertruihof aan het Klein Begijnhof in Leuven. De volgende afspraak is op donderdag 25 februari van 19 tot 22u. Allen daarheen!

De VAB stelt voor om in de zomer een goedkoop treinticket in te voeren als er files dreigen op de snelwegen. Er staan dan immers tal van onderhoudswerken gepland. Opstoppingen zijn onvermijdelijk.

Opkomen voor het openbaar vervoer? Dat zijn we niet gewoon van de VAB. De portie eigenbelang (minder files) kijken we even door de vingers. Maar gaat het voorstel wel ver genoeg? Lijkt het niet te fel op het ozonticket? Die formule had het nadeel dat verhoogde ozonconcentraties zich niet lang op voorhand laten voorspellen. Een beetje zoals files.

En wou de NMBS niet net orde scheppen in de wirwar aan formules en schrappen in het aanbod? Daarom zijn wij zo vrij het VAB-voorstel een tikje aan te passen. Ten eerste moet de formule het hele jaar door bestaan. Want de kans op files is altijd reëel in ons land. Ten tweede stellen wij een korting van 50% voor. Het moet de moeite zijn om de auto te laten staan, nietwaar? Ten derde vragen we de geïnteresseerden om jaarlijks 110 euro te betalen om van deze korting te genieten.

Wacht eens even?! Is dat niet de 50-kortingskaart die de NMBS net heeft afgeschaft?

Meteen na de stemming over de diabolomotie, liet de meerderheid een punt met hoogdringendheid op de agenda plaatsen. Daarvoor had ze een 2/3-meerderheid nodig, die ze niet heeft. Als wij hen een kloot wilden afdraaien omwille van hun houding tegenover onze motie, hadden wij dit hoogdringende punt kunnen blokkeren. Maar wij spelen het spel liever fair. Het punt in kwestie was immers ook echt hoogdringend. En dus hebben we het goedgekeurd.

Verder stond ook de oprichting van de Cultuurregio Pajottenland & Zennevallei op de agenda. Dat is een opstapje naar een volwaardige erfgoedcel. De provincieraad mandateerde mij als vertegenwoordiger van de oppositie in de Raad van Bestuur van die vereniging. Ik haalde het dubbel van de stemmen van de andere kandidaat, iemand van Vlaams Belang.

Daarna was er nog een relletje over de intentieverklaring van de provincie om de titel van FairTradeprovincie te willen halen. Eén van de verplichtingen om die titel te kunnen halen is producten uit eerlijke handel aan te bieden aan het eigen personeel. Bijvoorbeeld koffie. Vlaams Belang vond het niet kunnen dat de provincie zo Douwe Egberts uitsluit als mogelijke leverancier. Die firma uit Grimbergen biedt immers geen Max Havelaar-koffie aan. Ze heeft wel een eigen fairtrade-label, maar dat wordt niet officieel erkend. Volgens mij sluit de provincie helemaal niet Douwe Egberts uit. Douwe Egberts sluit zichzelf uit! Die firma is volstrekt in staat om het Max Havelaar-label te halen, maar kiest ervoor om dat niet te doen.

Op de provincieraad van 9 december 2009 bracht ik mijn motie over de diabolotaks naar voren. In het kort: ze werd onontvankelijk verklaard door de meerderheidspartijen omdat het "een publiek-private-samenwerking" betrof. Met andere woorden... aangezien er een privé-bedrijf bij betrokken was zouden we er geen uitspraken over mogen doen. Dat is natuurlijk pure quatsch. Moties kunnen eigenlijk niet om inhoudelijke argumenten onontvankelijk verklaard worden. Feit dat de meerderheid dit tóch deed kan meerdere redenen hebben. Ofwel wilde CD&V haar voogdijminister niet publiekelijk desavoueren. Ofwel vond een meerderheidspartij dat wij gelijk hadden en een andere niet niet. Aangezien de meerderheid altijd met één stem wil spreken, kozen ze ervoor zich niet over de grond van de zaak uit te spreken. Door de motie onontvankelijk te verklaren, kon er niet over de inhoud gediscussieerd worden.

Het valt toch op dat moties die door de meerderheid worden ingediend, veel sneller worden goedgekeurd dan moties vanuit de oppositie.

Uiteindelijk doet het er natuurlijk allemaal niet veel toe hoe wij in de provincie staan tegenover die taks. Het is een federale bevoegdheid om die regeling aan te passen. Een motie heeft louter een signaalfunctie. Een signaal dat het provinciebestuur merkelijk niet wil geven.