Gisteren de schoonmama op het vliegtuig via Abu Dhabi naar Zuid-Afrika gezet na een vakantie van een ruime maand. We maakten ons zorgen om de nationale staking. Uiteindelijk had de vlucht vier uur vertraging wegens... een zandstorm in de Emiraten!

Deze winkel nabij het Centraal Station van Brussel verkoopt vreemd bier.

De basketploeg van Leuven heet Bears. Ook dat is een zinspeling op Beers (Stella). Maar dat was tenminste met opzet. Waar het land Belguim ligt daarentegen... Je zou toch verwachten dat je zo'n tekst twee keer naleest voor je er een dure print van laat maken.

Wellicht is er nog veel brol op de markt van elektrische fietsen. En dus moeten we opletten wat we subsidiëren. Het zou jammer zijn dat we alleen mensen doen overschakelen van een gewone naar een elektrische fiets. Want dan is de ecologische impact nefast (hoger energieverbruik en vervuilende batterijen) en de gezondsheidsimpact ook (minder hard trappen betekent minder conditie). Maar als sommige gezinnen hun tweede auto wegdoen ten voordele van een elektrische fiets vind ik dat een heel goede zaak. Momenteel gaat er héél veel belastingsgeld naar elektrische wagens via de aftrek op de belastingsbrief. Maar dat blijven wel auto's. Daarmee bedoel ik dat ze erg veel gewicht verplaatsen (onnodig energieverbruik), plaats innemen op en naast de baan (files en parkeerplaatsen), gevaarlijk zijn voor fietsers en voetgangers... Bovendien is hun actieradius en oplaadtijd nog altijd erg beperkt, waardoor ze de voordelen van een auto niet hebben. Als dat bedrag naar elektrische fietsen zou gaan, zou ons land er plots heel anders uitzien. Dan heb je echt minder wagens en meer fietsen op straat. Ik ben niet de enige die daarvoor pleit. Er zijn ook professoren die er zo over denken.

Een collega van me heeft een half jaar de elektrische fiets van haar schoonmoeder geleend om naar het werk te komen. Ze is nu verhuisd naar Holsbeek en spaart voor een eigen elektrische fiets. Zolang ze die niet heeft, neemt ze de bus. En die is ook niet bepaald de grote vriend van de fietsers in Leuven. We kunnen het jammer vinden dat ze niet met een gewone fiets wil komen, maar ik ben vooral blij dat ze nu geen eigen wagen koopt.

Nou, nou, mijnheer De Croo, dat is niet netjes! U wou de groenen er niet bij want u wou geen "obesitasregering". Het woord haalde zelfs de selectie van Van Dales Woord van het Jaar 2011. Maar daarna koosu wel voor mevrouw De Block als staatssecretaris. Ondanks het feit dat uw partij al twee ministerposten gekregen had.

Als u dan toch een slanke regering wou, kon het dan niet zonder staatssecretarissen? Had u daarmee geen mooi gebaar gesteld, dat het menens was met de besparing en u zelf het goede voorbeeld wou geven?!

Met het Nederlands van di Rupo zal ik niet snel de draak steken. Want mijn Frans is wellicht niet beter. Maar toen hij het had over 'werkkevers' (werkgevers) moest ik toch hardop lachen. Het leek alsof hij het over de werknemers had, die zo hard zullen moeten werken als kevers om het gat in de begroting te vullen... Hadden ze maar de notionele interestaftrek moeten afschaffen of de grote vermogens (meer dan 1 miljoen euro) en de winst op speculatieve handel in aandelen moeten belasten!

Wonen in Hong-Kong, wonen als King Kong.

Dag 562 zonder volwaardige regering en de impasse is nog steeds compleet. Eerst zette de N-VA zichzelf aan de deur. Een maand geleden werden dan ook de groene partijen aan de deur gezet. En zo werden de onderhandelingen verder gezet met - aan Vlaamse kant - drie partijen die de laagste score uit hun geschiedenis haalden. Waarom nog gaan stemmen?

En waarom moesten de groenen weg? Omdat de VLD - die de stekker trok uit de vorige regering - er per se ìn wou. En nu loopt alles opnieuw strop door hen. Op een zucht van de meet. Zucht.

Vorige week hebben we alle cliché's van een SUV-fiets-ongeval bij elkaar gezien. Christy ging de kindjes ophalen van school met de fietskar. Waar de Korbeeklosestraat en de IJzerenpoortstraat bij elkaar komen werd ze ingehaald door een SUV, een dure Volvo. Het was op dat ogenblik kwart na twaalf. De zon stond dus hoog. De zichtbaarheid was optimaal en van verblinding kon geen sprake zijn. Onze fietskar was uitgerust met alle reflectoren en met een vlagje. Toen de bestuurster plots een tegenligger zag naderen, week ze weer uit naar rechts en duwde de fietskar daarbij tegen de boordsteen. Ze beweerde de kar niet gezien te hebben. Iedereen was in choque, maar niemand raakte gewond. Het rechterwiel van de fietskar was erg gehavend en er zat een "slag" in het linkerwiel. Op de SUV was amper een streepje op de bumper te zien. Conclusie: een SUV is allicht veel veiliger voor de inzittenden, maar wellicht niet voor wie erdoor aangereden wordt. De bestuurster van de SUV gaf meteen haar fout toe. Het bleek de moeder van een buurtbewoonster te zijn. Toevallig had ook zij net haar kleinkinderen van school gehaald. Ze woonde zelf in Hasselt maar kende onze fietsenmaker Koen en ging ermee akkoord dat we de schade zo snel mogelijk lieten herstellen zodat we de fietskar niet lang hoefden te missen. Omdat de dame in kwestie noch Christy ervaring hadden met het invullen van een aanrijdingsformulier lieten ze dat over aan de echtgenoten 's avonds. Ook die erkende meteen de fout en stelde dat ze hun verantwoordelijkheid zeker zouden opnemen. Maar hij kon niet nalaten zijn mening te ventileren over de (on)veiligheid van fietskarren en te vragen of het vlagje er wel op zat? Hij wenste de zaak in der minne te regelen als de herstelkosten minder dan 25 euro bedroegen. Dat leek mij uiterst naiëf aangezien de meeste fietsenmakers in Leuven al méér vragen voor één uur werk. Maar het maakte ons niet veel uit hoe de zaak afgehandeld werd en dus hield ik mijn mening voor mezelf. Toen de volgende dag bleek dat de herstelling 170 euro kostte. Meer dan ik zelf had verwacht en véél meer dan de man had verwacht. En dus trok hij zelf naar Fietsen Koen om de schade te komen inspecteren en te discussiëren over de vervanging van het minst beschadigde wiel. Het feit dat zijn wagen nieuw 44.450 euro kost doet niet echt ter zake. Maar het geeft toch aan dat hij niet bepaald krap bij kas zat. In zijn plaats zou ik me vooral gelukkig prijzen dat er geen lichamelijke schade was en braaf betalen. Na een telefoontje naar zijn verzekeringsagent bleek dat de schikking in der minne toch de goedkoopste oplossing was en wenste hij het volledige bedrag te betalen...

In het tijdschrift Landbouwleven van vorige week stond te lezen dat griep "een belangrijke - zo niet de belangrijkste" oorzaak van uitval (lees: doodsoorzaak) is bij dikbilkalveren. Zou dat wel zo zijn? Zou het slachthuis niet meer slachtoffers maken, denk ik dan bij mezelf?

Als je verder leest, wordt het nog erger. Blijkbaar hebben dikbilkalveren veel minder longcapaciteit dan gewone dieren en daardoor minder weerstand tegen aandoeningen op de luchtwegen. In feite dwingen we die dieren dus tot inteelt en houden we de gedrochten in stand omdat ze economisch interessant zijn. Ten koste van de dieren zelf...

De kindjes en ik spelen in de Bruul wanneer ik opmerk dat het tijd is om naar huis te gaan. Maar Katie en Ben willen liever nog wat in de speeltuin blijven.

- Dan nemen jullie maar de bus naar huis, repliceer ik.

- Katie: Dat kan niet want wij hebben geen ticketjes.

- Koop dan maar een ticketje per sms!

- Katie: Maar vake toch! Wij mogen niet met een mes spelen.